روز پنجم زمستان ... شعر ِ دخترك ! ... وسوسه اي براي ِ سرودن ... بودن ... ماندن ...

 گيتار زن

 پنجمين روز ِ زمستون             از توي ِ اطاق ِ نم دار

امشب هم مثل ِ گذشته           مي رسه صداي ِ گيتار

مي پيچه صداي ِ بغضي           تو هواي ِ سرد ِ برفي

باز همون ترانه اي كه ،            نداره جز دو سه حرفي

 

امشب هم آخر خوندن             تو خودش ساكت و خاموش

بی هدف می زنه بیرون            تا بشه غصه فراموش

 

كوچه ئ بن بست و تاريك        بعدش هم تنها خيابون

مرهم دلتنگي هاش هست        ديدن ِ گلاي ِ ميدون

 

عادت ِ برگشتني كه                توأم ِ با يه ترانه

منو تا صبح مي كشونه            پاي ِ‌پنجره دوباره

 

هيچ كسي تو اين محله            تا سحر نمونده بيدار

لذّت ِ خواب ُ نديدن                با صداي ِ گرم ِ گيتار

 

آدماي ِ خسته هرگز                روزاشون فرقي نداره

واسشون اصلا  مهم نيست        كي رو قلبا پا مي ذاره

***

عادتم هميشه اين بود             مي اُمد چشا مي بستم

امّا امشب برنگشته                  خيلي دلواپسش هستم

 

نكنه حادثه اي بد                  يا يه اتفاق ِ ناجور

نه  خدا ... زبون ِ من لال ،        اي خدا ... بلا ازش دور

 

چي مي گم ؟ ... اين چه خياله ، كه رو ذهن من تنيده ،

مثل ِ يك بختك ِ شومي ،         صبر و حوصله بريده

 

هميشه اين موقع صبح ،          از صداي ِ‌گرم گيتار

روز ِ من شروع شده بود           تو دل ِ سنگ ِ شب ِ تار

 

پس چرا نيومد             شب ِ من نمي شه فردا؟!!

آه چه طولاني امشب               امشب هم دوباره يلدا ...

 

مي ميرم اگه نياد و                نشنوم ترانه هاش ُ

اي خدا برس به دادم ...           ببينم چشم ِ‌سياش ُ

***

امشب هم درست سه ساله            دل ِ من در انتظاره

سه تا سال ... نه !... سه تا قرنه !       بيادش داره مي باره

 

طفلكي دل ِ‌پرندم                   اسير ِ صداي ِ‌گيتار

هنوز هم باور نداره                 باوري از جنس ديوار

 

پنجره ، خونه ، همه چيز ،        قفسه ، رنگ ِ سياهه

دفتر ِ‌خاطره امشب                 يه خياله اشتباهه

 

جاي ِ‌خونه ئ كلنگي               با همون اطاق ِ نمدار

حالا چن تا خونه ئ نو ،           اُمده با كلي ديوار !!!

 

ترانه سُرا: اکبر فرهادی